Interesy biedoty wiejskiej i wiejskiej oligarchii

Te związki klienteli niewątpliwie utrudniają przejawienie się przeciwieństwa interesów gospodarczych biedoty wiejskiej i wiejskiej oligarchii. Trzeba bowiem zważyć, że mimo wyraźnych różnic majątkowych, mimo wyraźnego wyzysku, jest wiele bardzo momentów, które chłopa małorolnego i nawet bezrolnego zbliżają z gospodarzem zamożnym. W wielu okolicach, w wielu krajach dorosły syn, dorosła córka przekładają czasową służbę w charakterze parobka lub dziewki u sąsiada niż u ojców. Zrozumiałe to: otrzymują wynagrodzenie pieniężne, czego nie otrzymaliby pozostając w gospodarstwie rodzicielskim. W ten sposób, zanim zawrą związek małżeński i osiądą na swoim, żyją tym 6amym życiem, co parobek lub dziewka spośród bezrolnych. Niekiedy – dotyczy to zwłaszcza dziewcząt – pozostają na takiej służbie przez całe życie, o ile nie wyjdą za mąż. W ten sposób w niektórych krajach każda prawie chłopska rodzina zamożna ma siostry, ciotki, kuzynki będące rocznie płatnymi robotnicami po gospodarstwach chłopskich, np. w Westfalii, gdzie w celu uniknięcia rozdrobnienia ziemi gbur z reguły pozostawiał gospodarstwo jednemu tylko z synów, pozostałych kierując do miasta, z córek zaś wydawał za mąż jak najmniej – jedną, najwyżej dwie, by nie być zmuszonym do wypłacania im posagu. Te córki gospodarskie przechodzą do szeregów proletariatu wiejskiego nie zatracając kontaktu z arystokratyczną rodziną. Z drugiej strony ubogi parobek może zawsze liczyć na to, że los ześle mu służbę u gospodarza mającego w domu jedynaczkę, i że z ręką panny obejmie dziedzictwo gospodarstwa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>