Misja organizacyjna i pokojowa nowego cesarstwa

Jednakże, mimo pozorów, inne to zgoła cesarstwo niż starożytne, inne też niż współczesne mu Wschodnie. Przystraja się wprawdzie ich tytułami, zapożycza ich odznaki, szczegóły ceremoniału. Ale zewnętrzna ta szata okrywa treść ideową swoistą. Cesarstwo Karola i jego następców powstało dzięki współdziałaniu Kościoła i królestwa Franków i fakt ten określa jego charakter.

W rzeczy samej, choć się cesarz nazywa Imperator i Augustus, nie ma on w sobie nic z dawnych Cezarów. Pozostaje królem swego ludu, dziedzicem tradycji przodków. Pozostaje nim przez swoje rozumienie stosunku władcy do państwa, uważanego za dziedzinę rodu panującego, dzielonego pomiędzy synów. Jest nim ze względu na skład swego dworu i dobór pomocników: element rzymski, a nawet italski jest tu wyjątkiem. Jest wreszcie ze względu na to, że Rzym nie jest jego stolicą w znaczeniu ścisłym, a tylko miastem koronacyjnym, w którym władcą jest papież, co prawda podtrzymywany a nawet kontrolowany przez wysłanników cesarskich. Jednocześnie cecairz sprawia władzę charakteru kościelnego. Namaszczenie i koronacja, dokonana przez następcę Piotrowego, ukazują go oczom ludów jako wybrańca boskiego, powołanego szczególnie do urzeczywistnienia na ziemi pokoju powszechnego i prawa bożego, do tego, by z papieżem współdziałając, ulepszać świat chrześcijański. Prawem jego i obowiązkiem jest czuwanie nad porządkiem wewnętrznym w Kościele, tak samo, jak rozszerzanie chrześcijaństwa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>