Pedagogiczny system dawnych akademii

W związku z tym żądaniem stawia Staszic dwa inne: reformę systemu nauczania i organizację praktycznego wychowania obywatelskiego. Pierwszego punktu nie będę tu rozważał, gdyż nie ma on bezpośredniego związku z moim tematem. Zaznaczę tylko, że mając zawsze na oku cel pożytku społecznego, żąda Staszic stopniowania nauczanych przedmiotów w stosunku do zdolności

Chodzi tu o pedagogiczny system dawnych akademii, zasadzający się głównie na gramatyce i retoryce łacińskiej oraz na wyrobieniu w dyskusjach scholastycznych ucznia. Wychowanie powinno dać jednostce tyle, aby mogła, wyszedłszy ze szkół, osiągnąć maksimum wydajności społecznego pożytku. Wyłączone są więc ze szkół wszelkie przedmioty nie mające zastosowania w późniejszym życiu praktycznym – a więc metafizyka: bo człowiek „wszystkiego przez swoje zmysły dochodzi. Jakże ma poznać albo na cóż mu się przyda tych rzeczy poznanie, których ani słyszeć, ani widzieć, ani się dotknąć potrafi? Dla tego w edukacji pospolitej niechaj ta nauka zakazaną będzie. Ja przekonany jestem, że największy metafizyk człowieka pospolitego rozumu nie wychowa, tylko bigota“. Również zakazaną ma być teologia, prócz w seminariach. Tak samo niepotrzebna jest mitologia klasyczna itp. Za to żąda Staszic wychowania cielesnego. „Czas… abyśmy się w edukacjach średniej drogi chwycili: aby edukacja nie była edukacją samego tylko ciała albo samej tylko duszy, ale człowieka“. A dalej: „jako wszystkie wiadomości obywatela, tak też ćwiczenie ciała stosować potrzeba do przyszłego stanu jego. On również swoją moc, jak swoją wolę, w społeczności oddaje“36. Dlatego też Staszic żąda wprowadzenia dó publicznych szkół nauki wojskowych obrotów, ćwiczeń itp.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>