Ruch chłopski końca XIX i początku XX wieku

Dania, Szwajcaria i Francja nie wchłaniają nawet drobnej części powstałej różnicy. A że kryzys w polskim przemyśle jest nie mniej dotkliwy niż gdzie indziej, że w przemyśle średnim i wielkim stan zatrudnienia spadł w roku 1933 o 37% w stosunku do roku 1929, nieustannie pomnażająca się ludność wiejska nie ma po prostu gdzie się podziać i nie ma gilzie i na czym pracować. Wyniszczeni spadkiem cen i ciężarami publicznymi właściciele zagród i pól zmuszeni są dzielić swe posiadłości na coraz mniejsze, coraz bardziej mikroskopijne działki. Bezrolni zaś coraz mniej znajdują zatrudnienia, przy czym ilość ich powiększa się z roku na rok i nieomal z tygodnia na tydzień – nie tylko wskutek przyrostu naturalnego, ale także przypływu tych, którzy na rolach swoich nie zdołali się dłużej utrzymać.

Wszystkie te okoliczności odbijają się w sposób decydujący na charakterze obecnym ruchu chłopskiego w Polsce i w krajach o podobnej -strukturze gospodarczej ogólnej i w szczególności wiejskiej.

Ruch chłopski końca XIX i początku XX wieku -stał wszędzie pod znakiem interesów, dążeń specyficznych, specyficznej postawy chłopów zamożnych, za którymi postępowała ich klientela małorolnych i bezrolnych. Stoi ruch ten pod tymże znakiem w krajach zachodnio-europejskich czy w częściach tych krajów, wszędzie tam, gdzie proletariat wiejski bezrolny i chłop małorolny pozostał na wsi tylko w niewielkiej liczbie – takiej, która mieściła się w ramach chłopskiej klienteli i która mogła znaleźć zatrudnienie na roli: wszędzie tam, gdzie nadmiar chłopów wchłonięty został przez miasta i przemysł. Tak jest we Francji, w Belgii, w zachodnich i południowych Niemczech.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>