Wzmocnienie idei cesarskiej cz. II

Ale te masy ludowe, które biskupa wybierają, są ludem jednego miasta. O swoje własne sprawy dbają przede wszystkim, nie o sprawy całego państwa. W rozprzężeniu samorządów, w okresie, w którym władza państwowa niezdolna jest zapobiec ani najazdom barbarzyńców, ani zapewnić bezpieczeństwa, biskup wybrany, przedstawiciel i przywódca, a jednocześnie pomazaniec Boży, ukazuje się oczom ludu jako ratownik i obrońca. W rzeczy samej widzimy biskupów organizujących obronę miast, dźwigających na pół zburzone ich inury: w imieniu mieszkańców, gdy wszelkie władze świeckie stchórzyły lub znikły, udających się do obozu najeźdźców barbarzyńskich i grozą zemsty niebiańskiej odwracających gwałty i grabieże od swego własnego miasta, od własnej swojej prowincji. Tak właśnie papież Leon ratuje Rzym i Włochy od najazdu Hun- nów Attyli, który zmienia kierunek i rzuca się na inne prowincje chrześcijańskie, by grabić i mordować. Podejmują też biskupi zaniedbywane przez rozpadające się rady miejskie zadania z zakresu gospodarki i administracji municypalnej. Starają się o bezpieczeństwo publiczne, naprawiają wodociągi, odnawiają tamy, pogłębiają zapiaszczone porty, usiłują zaopatrzyć rynek w zboże w okresie nieurodzaju. Wobec administracji cesarskiej występują jako obrońcy gnębionej świadczeniami ludności. Występują też w obronie masy ubogiej przeciwko radom miejskim. Są słowem opiekunami wszechstronnymi, ściśle związanymi z określonym okręgiem, w imieniu tego okręgu działającymi, a w nim opiekunami przede wszystkim masy ludowej krzywdzonej przez możnych i przedstawicielami jej interesów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>