Zadania mnicha

Powstawszy z ruchu pustelniczego, zachowały one ideał dawny. W dalszym ciągu pierwszym zadaniem każdego mnicha jest poświęcanie się rozmyślaniom i modłom, przeplatanym umartwieniami. W najdawniejszych czasach każdy z mnichów mieszka w dalszym ciągu we własnym szałasie oddzielnym, który własnymi rękami buduje. Z wyglądu zewnętrznego są to tylko skupienia pustelni wokoło kościółka lub kaplicy. Ale mają swoją organizację. Rządzi nimi opat, mnisi zaś dzielą się na stopnie. Jedni, wyróżniający się wykształceniem i cnotą, otrzymują święcenia, sprawiają funkcje kapłańskie i stanowią radę, która opata wspiera, a po jego śmierci obiera jego następcę. Reszta – to tłum braci, spełniających w klasztorze różne posługi. A\ szysey podlegają regule ustanowionej przez założyciela zgromadzenia. Ta określa czynności każdej godziny, przewiduje sposób wyboru władz zgromadzenia, wymienia kary za wykroczenia. Słowem, jest to jednocześnie ustawa konstytucyjna oraz kodeks cywilny i karny klasztoru. Żaden z mnichów nie posiada nic, wyrzekł się bowiem wszelkich dóbr doczesnych. Wszelako zgromadzenia zakonne ówczesne nie są żebracze. Gdyby nimi były, uzależniłyby się od ogółu wiernych świeckich, a zupełna wolność od wszelkich więzów ze światem jest tym, o co dbają nade wszystko. Klasztor jest gospodarczą wspólnotą, opartą na pracy. Zakłada się go w pustkowiu, jak najdalej od ludzi. Mnisi sami karczują pnie, uprawiają ziemię i spożywają jej płody. 0 ile możności sami przędą i tkają wełnę habitów, pochodzącą z własnych owiec. Sami przepisują potrzebne przy nabożeństwach ewangełiarze. Co pozostaje w nadmiarze – winni oddać ubogim. Sprzedać im wolno to tylko z wytworów własnej pracy, co koniecznie potrzeba, by nabyć rzeczy potrzebne, niemożliwe do wytworzenia u siebie – więc np. pergamin.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>